این گزارش موردی، پایش عصبشناسی در حین عمل جراحی با چندین روش را در طول رفع فشار رگهای میکروسکوپی برای اسپاسم نیمهصورت توصیف میکند و به تغییرات AMR/LSR، BAEP و EMG در زمان شناسایی رگ مسبب و قرار دادن پد بینلایهای میپردازد.
زنان شصتویکسالهای جراحی رگهای ریز (امویدی) را برای اسپاسم نیمهصورت سمت چپ خود انجام داد. پیش از جراحی، چهار سال بود که دچار لرزش صورت میشد. شنوایی او پیش از عمل طبیعی بود.
هدف از جراحی رگهای ریز، شناسایی دقیق رگ مسبب و قرار دادن یک پد عایق بین عصب صورت و آن رگ بود. با کاهش فشار رگ مسبب بر عصب صورت، این روش به کاهش یا از بین بردن اسپاسمهای صورتی پس از جراحی میپرداخت.
روشهای رایج نظارت عصبفیزیولوژیک در حین جراحی اموید شامل پاسخ عضلانی غیرطبیعی (امآر)، که به نام پاسخ گسترش جانبی (الاسآر) نیز شناخته میشود، پتانسیلهای شنوایی تنه مغزی (بیاِیاِیپی) و الکترومیوگرافی خودبهخودی (امجی) است.
در میان این روشها، پاسخ عضلانی غیرطبیعی (AMR/LRS) مشخصترین شاخص نظارتی اصلی در طول جراحی تخلیه عروق مغزی (MVD) برای اسپاسم نیمهصورتی است. پتانسیلهای شنوایی برگشتی ساقه مغزی (BAEP) عمدتاً برای کمک به حفاظت از عصب شنوایی و عملکرد شنوایی به کار میرود. الکترومیوگرافی (EMG) اطلاعات اضافی بلادرنگ درباره تحریک مکانیکی یا کشیدگی عصب صورتی و شاخههای حرکتی آن فراهم میکند.
تنظیمات نظارت، پارامترها، نقاط نظارت و یافتههای درونعملی هر روش نظارتی در ادامه توضیح داده شدهاند.
الکترودهای ضبط: الکترودهای ثبت معمولاً روی عضلات اُربیکولاریس اُکولی و اُربیکولاریس اُریس یا منتالیس قرار داده میشدند.
الکترودهای تحریک: تحریک معمولاً در ناحیه شاخه گیجی، شاخه فکی حاشیهای و شاخه ابرویی/پیشانی عصب صورتی اعمال میشد. در متن اصلی ذکر شده است که از شاخه ابرویی/پیشانی کمتر استفاده میشود و ممکن است حافظه موجی از بین برود.
پارامترهای ضبط
| پارامتر | تنظیمات |
|---|---|
| فیلتر فرکانس پایین | 30 هرتز |
| فیلتر فرکانس بالا | ۳۰۰۰ هرتز |
| سرعت ج barr | 8 میلیثانیه |
| حساسیت | ۲۰ میکروولت |
پارامترهای تحریک
| پارامتر | تنظیمات |
|---|---|
| فرکانس تحریک | 1 هرتز |
| شدت تحریک | 20 mA |
پیش از جراحی، باید تأیید شود که موجنگارهٔ معمولی AMR را میتوان از بیمار ثبت کرد. سپس باید AMR را در طول کل فرآیند بهصورت مداوم پایش کرد و تغییرات رخداده در شکل موج و دامنهٔ آن را با دقت بررسی نمود.
در اکثر موارد، هنگامیکه عروق مسبب بهطور کامل از محل فشردگی عصب صورتی حذف شدهباشد، AMR بلافاصله ناپدید میشود یا دامنهٔ آن بهطور قابلتوجهی کاهش مییابد؛ معمولاً بیش از ۵۰ درصد. این یافته نشاندهندهٔ کفایت فرآیند رهاسازی است.
اگر پس از رهاسازی AMR ناپدید نشود یا پس از ناپدید شدن اولیه دوباره ظاهر گردد، این یافته را باید در کنار پاسخ Z-L (ZLR) تفسیر کرد تا مشخص شود که آیا عروق مسبب از قلم افتادهاند یا رهاسازی هنوز ناقص باقی ماندهاست. در این صورت، جراح باید مجدداً میدان عمل را بررسی کند و در صورت لزوم، رهاسازی را تنظیم نماید.

موجنگارهٔ AMR ثبتشده پیش از باز کردن دورا؛ در این مرحله خط پایه تعیین شد

پس از باز کردن دورا، دامنهٔ موجنما نسبت به ثبتشده قبل از باز کردن دورا افزایش یافت و خط پایه مجدداً تنظیم شد. پس از تخلیهٔ مایع مغزی-نخاعی، موجنماي شاخهٔ ابرویی/پیشانی بهطور قابلتوجهی کاهش یافت

پس از شناسایی رگ مسبب، موجنماي شاخهٔ فکی-حاشیهای تقریباً ناپدید شد

آمادهسازی برای قرار دادن پد جداکننده بین رگ مسبب و عصب صورتی

پس از قرار دادن پد، پاسخهای گسترش جانبی از شاخههای ابرویی/پیشانی و فکی-حاشیهای بهطور قابلتوجهی ناپدید شدند. یک پاسخ باقیمانده در شاخهٔ گونهای مشاهده شد، اما دامنهٔ آن بهطور چشمگیری کاهش یافت. جراح اصلی جداسازی رگ مسبب و بازرسی رگهای کوچک اطراف را تأیید کرد
الکترودهای ضبط: الکترودهای ثبت سرپوستی بر اساس سیستم بینالمللی الکتروانسفالوگرافی ۱۰-۲۰ قرار داده شدند. الکترود رأس، Cz، معمولاً بهعنوان الکترود مثبت و الکترودهای پیشگوشی A1 و A2 بهعنوان الکترودهای منفی استفاده شدند.
الکترودهای تحریک: تحریک صوتی از طریق تحریک صوتی اعمال شد.
پارامترهای ضبط
| پارامتر | تنظیمات |
|---|---|
| فیلتر فرکانس پایین | 200 هرتز |
| فیلتر فرکانس بالا | ۲۰۰۰ هرتز |
| فیلتر ناچ | از |
| سرعت ج barr | 1 ms |
| حساسیت | ۰٫۲ میکروولت |
پارامترهای تحریک
| پارامتر | تنظیمات |
|---|---|
| فرکانس تحریک | ۱۱٫۱ هرتز |
| قطبیت صوت تحریکی | فاز متناوب |
| حالت صوتی | تن کوتاه |
| حالت شدت نویز | مطلق |
| تفاوت سطح نویز | 60 دسیبل |
| شدت تحریک | 120 دسیبل |
ثبتهای پاسخ شنوایی برگشتی مغزپایه ممکن است شامل پنج تا هفت قلهٔ رو به بالا باشند. امواجِ I، III و V معمولاً پایدارترین هستند و بیشترین کاربرد را در پایش جراحی دارند. هر موج با یک مؤلفهٔ آناتومیک خاص از مسیر شنوایی مغزپایه متناظر است. بنابراین، پاسخ شنوایی برگشتی مغزپایه نهتنها انتقال در مسیر شنوایی را منعکس میکند، بلکه ارزیابی غیرمستقیمی از عملکرد کلی مغزپایه نیز فراهم میسازد.
در طول جراحی، توجه ویژهای باید به زمان تأخیر (لاتنس)، دامنه و شکل امواج I، III و V معطوف شود. افزایش بیش از ۱۰ درصدی در زمان تأخیر یا کاهش بیش از ۵۰ درصدی در دامنه، نیازمند بررسی فعال است. ناپدید شدن موج V ممکن است نشاندهندهٔ آسیب جدی به عصب شنوایی باشد و هشداری بسیار اختصاصی از احتمال از دست دادن شنوایی یا اختلال شنوایی پس از جراحی است.

قبل از بازکردن دورا، موج پاسخ شنوایی برگشتی مغزپایهای پایدار ثبت شد و پایهای برای مقایسه تعیین گردید

موج پاسخ شنوایی برگشتی مغزپایه پس از آزادسازی مایع مغزی-نخاعی ثبت شد

موجنگاری بیایاِیپی پس از شناسایی رگ مسبب ثبت شده است

موجنگاری بیایاِیپی پس از قرار دادن پد فاصلهگذار ثبت شده است

موجنگاری بیایاِیپی در طول بستن زخم پایش میشد
الکترودهای ضبط: الکترودهای ثبت معمولاً روی عضلات اوربیکولاریس اُکولی، اوربیکولاریس اُریس یا مِنتالیس و ماسِتِر قرار میگرفتند.
| پارامتر | تنظیمات |
|---|---|
| فیلتر فرکانس پایین | 30 هرتز |
| فیلتر فرکانس بالا | ۳۰۰۰ هرتز |
| سرعت ج barr | ۱۰۰ میلی ثانیه |
| حساسیت | ۵۰ میکروولت |
الکترومیوگرافی عمدتاً برای ارزیابی عملکرد حرکتی عصب صورتی، کمک به جلوگیری از آسیب به شاخههای حرکتی این عصب در حین جراحی و کاهش خطر فلج صورتی پس از عمل — بهویژه در اقدامات جراحی که ممکن است بر الیاف حرکتی عصب صورتی تأثیر بگذارند — استفاده میشد.

پاسخ الکترومیوگرافی مرتبط با کشش مکانیکی عصب صورتی در هنگام شناسایی رگ مسبب

فعالیت شدید الکترومیوگرافی مرتبط با کشش عصب صورتی در هنگام جداسازی عصب از رگ

کشش طولانیمدت با فعالیت الکتریکی پایدار عضلانی همراه بود

کشش مکانیکی در هنگام قرار دادن پد فاصلهگذار، پاسخ الکترومیوگرافی ایجاد کرد

توضیح شکل: پس از قرار دادن پد میانی، فعالیت الکترومیوگرافی به تدریج به حالت استراحت بازگشت.
در طول برش پوست و کرانیوتومی، سیگنال الکترومیوگرافی نشاندهندهٔ فعالیت الکتریکی در حالت استراحت بود. همچنین، امواج ثابت پاسخ شنوایی مغزی-ساقهای (BAEP) ثبت شدند. امواج پاسخ محرک عضلانی (AMR) تنها با شدت تحریک ۲۰ میلیآمپر القا شدند.
در نظارت الکتروفیزیولوژیک رایج بر اسپاسم نیمهصورتی، اغلب امواج AMR را میتوان در حدود ۱۰ میلیآمپر القا کرد. با این حال، در این بیمار آستانهٔ مورد نیاز نسبتاً بالا بود. خطوط پایه برای مقایسهٔ نتایج در طول عمل جراحی تعیین شدند.

هنگامی که رگ مسبب شناسایی شد، دامنهٔ موج شاخهٔ فوقچشمی/پیشانی بهطور قابل توجهی کاهش یافت. این امر نشاندهندهٔ کاهش تا حدی فشار رگ مسبب بر روی عصب صورتی بود.
در همین حال، عصب صورتی تحت تحریک یا کششی قرار گرفت و تخلیههای غیرطبیعی الکترومیوگرافی (EMG) ظاهر شد. این یافتهها نشاندهندهی تحریک عصب صورتی بود. جراح ملزم بود حرکت مربوطه را بلافاصله متوقف کرده و مسیر عمل جراحی را تنظیم کند تا از آسیب عصبی بالقوهٔ برگشتناپذیر جلوگیری شود.
پاسخهای شنوایی برگشتی ساقهی مغز (BAEP) در این مرحله تغییر قابلتوجهی نشان نداد.


در حین قرار دادن پد فاصلهگذار، عصب صورتی تحریک شد و تخلیههای غیرطبیعی الکترومیوگرافی (EMG) رخ داد.
پس از قرار گرفتن پد، پاسخهای گسترش جانبی از شاخههای ابرویی/پیشانی و فکی حاشیهای ناپدید شدند. شکل موج شاخهی گونهای بهطور قابلتوجهی کاهش یافت، اما بخشی از آن همچنان باقی ماند. این تغییرات نشان داد که قرار دادن پد بهطور مؤثری فاصلهٔ بین رگ مزاحم و عصب صورتی را بهبود بخشیده است.
پاسخهای شنوایی برگشتی ساقهی مغز (BAEP) همچنان تغییر قابلتوجهی نشان نداد.


پس از تأیید جداسازی رگ مسبب از عصب صورتی توسط جراح اصلی و بازرسی رگهای کوچک اطراف، میدان عمل بهعنوان مکانی بدون هیچ نقطهای که نیاز به فشارآوری بیشتر داشته باشد، در نظر گرفته شد.
یافتههای نهایی AMR و BAEP به شرح زیر بود:

پایش درونعملی در طول جراحی تخریب عصبی-عروقی (MVD) برای اسپاسم نیمهصورتی، نیازمندیهای مهمی را در مدیریت بیهوشی ایجاد میکند. عوامل بیهوشی میتوانند بر سیگنالهای عصبی-فیزیولوژیک تأثیر بگذارند و دقت پایش را کاهش دهند. بنابراین، ارتباط پیشازعملی با بیهوشیگر ضروری است.
باید در هر صورت از عوامل مسدودکننده عصبی-عضلانی خودداری کرد، زیرا ممکن است شکلموجهای الکترومیوگرافی (EMG) و پاسخ عضلانی اوتونوم (AMR) را سرکوب کنند. در طول جراحی، عمق بیهوشی باید در تعادل با نیاز به آرامسازی کافی قرار گیرد. عمق بیهوشی بیش از حد ممکن است عملکرد ساقه مغز را سرکوب کند و منجر به ناهنجاری در شکلموجهای پتانسیل براناستم اُدیتوری (BAEP) شود.
تغییرات در الکترومیوگرافی (EMG)، پتانسیل براناستم اُدیتوری (BAEP) و پاسخ عضلانی اوتونوم (AMR) در مراحل مختلف جراحی و اقدامات جراحی میتواند تأثیر دستکاری جراحی بر عملکرد عصبی را منعکس کند. هنگامی که اقدامی مانند کشش یا الکتروکوتری به عصب صورتی تحریک وارد میکند، فعالیت غیرطبیعی الکترومیوگرافی از جمله پتانسیلهای انفجاری ممکن است ظاهر شود. این امر نشاندهنده تحریک عصب صورتی است. جراح باید بلافاصله اقدام مربوطه را متوقف کرده و مسیر جراحی را تنظیم نماید تا از آسیب غیرقابلبرگشت عصبی جلوگیری شود.
در این مورد، امواج بیایاِیپی در طول جراحی تغییر قابلتوجهی نشان ندادند. این یافته نشاندهندهٔ آن بود که روش جراحی به مسیر هدایت شنوایی آسیب واضحی وارد نکرده و بهصورت غیرمستقیم حفظ عملکرد کلی ساقهٔ مغز را نشان میداد.
همزمان، امواج اِیامآر پس از تخلیهٔ مایع مغزی-نخاعی، شناسایی عروق مسبب و قرار دادن پد فاصلهگذار کاهش یافت. این پاسخ در طول بستن زخم تکرار نشد. این یافتهها با کاهش فشار عروق مسبب بر روی عصب صورتی سازگان داشت.
در طول شناسایی عروق مسبب و قرار دادن پد، ناهنجاریهای الکترومیوگرافی نشاندهندهٔ تحریک مکانیکی یا کشیدگی عصب صورتی بودند. تیم جراحی با اصلاح مناسب حرکات جراحی مربوطه واکنش نشان داد. در پایان روش، جراح تأیید کرد که عروق مسبب از عصب صورتی جدا شده و عروق کوچک اطراف نیز بازرسی شدهاند و هیچ محل دیگری نیازی به رفع فشار ندارد.
فشار خون و ضربان قلب باید در طول عمل جراحی پایدار باقی بمانند. نوسانات شدید فشار خون ممکن است تأمین خونی ساقه مغز و بافتهای عصبی را کاهش دهد و بر سیگنالهای نوروفیزیولوژیک تأثیر بگذارد. دمای بدن در حین عمل جراحی باید بهدقت کنترل شود، زیرا هیپوترمی ممکن است سرعت هدایت عصبی را کند کند و بر شاخصهای نظارتی تداخل ایجاد کند.
تداخل الکترومغناطیسی ناشی از الکتروکوتری نیز باید به حداقل رسید تا عملکرد صحیح تجهیزات نظارتی تضمین شود. کنترل آرتیفکت بخشی ضروری از نظارت است، زیرا به تیم کمک میکند تغییراتی را که مرتبط با اقدام جراحی نیستند، حذف کند.
اسپاسم نیمهصورتی ناشی از فشار ریزعروقی بر منطقه خروج ریشه عصب صورتی است که منجر به هیپرکسیتیبلی غیرطبیعی عصب و انقباضات غیرارادی، پاروکسمال و یکطرفه صورت میشود. این وضعیت میتواند تأثیر قابلتوجهی بر کیفیت زندگی و عملکرد اجتماعی فرد داشته باشد.
کاهش فشار عروق ریز یک درمان جراحی قطعی برای اسپاسم نیمهصورت است. اهداف اصلی آن شناسایی و کاهش فشار عروق مهاجم بر روی عصب صورت و همچنین حفاظت تا حد امکان از عصب صورت، عصب شنوایی و ساقه مغز است.
پایش عصبشناسی در حین عمل، ارزیابی عینی و بلادرنگ از عملکرد عصبی زیر بیهوشی را فراهم میکند. این روش بهعنوان لایهای اضافی از حفاظت عصبی در طول جراحی عمل میکند. پاسخ عضلانی خودبهخودی (AMR) و پاسخ عضلانی طولی (LSR) میتوانند در ارزیابی کافیبودن کاهش فشار کمک کنند و ممکن است هشدار اولیهای درباره فشار مداوم یا عود یافته عصب صورت ارائه دهند. پتانسیلهای شنوایی برآمده از ساقه مغز (BAEP) عمدتاً برای پایش مسیر شنوایی و عملکرد ساقه مغز استفاده میشود، در حالی که الکترومیوگرافی (EMG) به تشخیص کشش مکانیکی یا تحریک حرارتی عصب صورت و شاخههای حرکتی آن کمک میکند.
در این مورد، نظارت چندوجهی به تکمیل فشارآوری کمک کرد و در عین حال از آسیب ظاهری به عملکرد عصبی صورتی یا شنوایی جلوگیری نمود. این روش با ناپدیدشدن یا کاهش قابلتوجه پاسخهای مربوطهٔ AMR/LSR، امواج پایدار BAEP در موجهای سوم و پنجم، و بازگشت تدریجی فعالیت EMG به سطح استراحت در غیاب تحریک همراه بود.
این مورد ارزش ترکیب AMR/LSR، BAEP و EMG را در طول جراحی MVD برای اسپاسم نیمهصورتی نشان میدهد. ارزیابی پیوستهٔ امواج، ارتباط سریع و بهموقع، برخورد دقیق با عصب صورتی، و کنترل سیستماتیک عوامل بیهوشی، همودینامیک، دما و عوامل مرتبط با نوفه، همگی در تصمیمگیری ایمنتر در حین عمل جراحی نقش دارند.
Copyright © NCC Medical Co., Ltd. - سیاست حریم خصوصی