این گزارش موردی، پایش عصبشناسی در حین جراحی انساجسازی و آزادسازی L4-L5 برای بیرونزدگی دیسک کمری همراه با رادیکولوپاتی را توصیف میکند و بر پایش پتانسیلهای حسی برانگیخته پوستی (SSEP)، پتانسیلهای حرکتی برانگیخته ترانسکرانیال (TcMEP)، الکترومیوگرافی آزاد (free-run EMG) و پاسخهای تدریجی به هشدارهای عصبی در حین جراحی تمرکز دارد.
زنی ۳۷ ساله پیش از عمل بهطور بالینی مبتلا به بیرونزدگی دیسک کمری همراه با رادیکولوپاتی تشخیص داده شد.
هدف جراحی بهبود تراز بدن بیمار و بازگرداندن کیفیت زندگی از طریق ادغام مهرههای L4-L5 و آزادسازی بود.
ادغام و آزادسازی کمری در سطح L4-L5 — چه بهصورت ادغام بینمهرهای پشتی (PLIF)، ادغام بینمهرهای ترانسفورامینال (TLIF) یا آزادسازی باز با ثابتسازی پیچهای پدیکولار — عمدتاً شامل ریشههای عصبی L4 و L5، دم اسبی و پلکسوس لوumboساکرال میشود.
خطرات احتمالی در حین عمل عبارتند از:
پروتکل استاندارد پایش شامل پتانسیلهای برانگیخته حسی اندامهای تحتانی (SSEP)، پتانسیلهای برانگیخته حرکتی کمری-خاجی (MEP) و الکترومیوگرافی آزاد (f-EMG) است. در صورت لزوم بالینی، الکترومیوگرافی عضله سفینکتر مقعدی نیز قابل افزودن است.
SSEP برای پایش ستون خلفی نخاع، هدایت حسی کمری-خاجی و الیاف حسی دماغهای اسبی به کار میرود.

کاهش دامنه حداقل ۵۰ درصد یا افزایش زمان تأخیر حداقل ۱۰ درصد، که بیش از ۳ دقیقه ادامه یابد و پس از حذف عوامل فنی رخ دهد، بهعنوان هشدار در نظر گرفته میشود.
تغییرات SSEP ممکن است هشدار اولیهای از فشار بر قاعدهٔ عصبی (cauda equina)، ایسکمی لومبوساکرال یا کشش بیش از حد باشند.

فرمهای موج SSEP اندامهای تحتانی در طول عمل جراحی ثبت شدند. هیچ ناهنجاریای در طول روند عمل گزارش نشد و جراح عمل را بهسرعت بهپایان رساند.

در متن اصلی آمده است که USEP بهعنوان مرجعی برای LSEP ثبت شده است.
| پارامتر | تنظیمات |
|---|---|
| فرکانس تحریک | ۲٫۳۳ هرتز |
| شدت تحریک | ۲۵ میلیآمپر، جریان ثابت |
| نوع پالس | پالس تکی |
| عرض پالس | ۲۰۰ میکروثانیه |
از TcMEP برای نظارت بر راههای کورتیکواسپینال، ریشههای عصبی حرکتی لوumboسacral و الیاف حرکتی کودا اکوینا استفاده شد.
کاهش دامنه حداقل ۸۰ درصد یا ناپدید شدن کامل پاسخ بهعنوان سیگنال هشدار در نظر گرفته شد.
از TcMEP بهعنوان هشدار زودهنگام آسیب حرکتی استفاده شد و این روش بسیار حساس به تغییرات رخداده در طول فرآیندهای بازکردن فشار، قرار دادن پیچهای پِدیکولار و ایمپلنتکردن کیج بینمهرهای است.
پس از اتمام فیوژن و بازکردن فشار، شکلموجهای پتانسیل برانگیخته حرکتی ثبت شدند. گزارش مورد منبع اشاره میکند که عمل جراحی بدون یافته غیرطبیعی در حین عمل بهخوبی انجام شد. 

| پارامتر | تنظیمات |
|---|---|
| نوع پالس | دنبالهٔ تکپالسی |
| تعداد پالسها در هر سری | 5 |
| عرض پالس | ۷۵ میکروثانیه |
| فرکانس سری | 1,000 هرتز |
| شدت تحریک | 220 ولت |
f-EMG از عضلات قدامی ساقهٔ پا، رکتوس فموریس، آبدکتور هالوسیس، تنار و هیپوتِنار بهصورت دوطرفه ثبت شد.
سیستم پتانسیلهای برانگیخته، الکترودها و سیمهای اتصال باید پیش از جراحی بررسی شوند. همچنین ممکن است تداخل احتمالی ناشی از الکتروکوتر و دریلهای برقی نیز ارزیابی شود.

پس از تکمیل وضعیتگیری و پایدار شدن بیهوشی، نوارهای الکتروفیزیولوژیک سیگنالهای حسی برانگیخته دوطرفه (SSEP)، پاسخهای حرکتی برانگیخته (MEP) و الکترومیوگرافی در حالت استراحت را ثبت کنید. دادههای پایه را ذخیره کرده و ثبت را دو بار تکرار کنید تا پایداری آن تأیید شود.
خطر: فشار ناشی از دستگاههای نگهدارنده یا کشش بیش از حد بر ریشههای عصبی L4-L5.
پاسخ نظارتی: ظهور پتانسیلهای انفجاری (Burst potentials) باید تیم نظارت را وادار کند تا جراح را به آرامکردن دورهای دستگاههای نگهدارنده یادآوری کند.
ریسکها:
تمرکز پایش: مشاهده بلادرنگ شکلموجهای سِپ و مِپ دوطرفه.
مناورهای حیاتی که نیازمند توجه ویژهاند:
کاهش مِپ در یک طرف ممکن است نشاندهنده مشکل ریشه عصبی باشد و نیازمند ارزیابی فوری است.
باید الکترومیوگرافی تحریکی (t-EMG) در تمام مراحل دسترسی به فرورفتگی مهرهای، اسکن کردن، کوبیدن و قرار دادن پین نظارت شود.
پس از قرار دادن هر پین، آستانهٔ تحریک آن را اندازهگیری و ثبت کنید. آستانهای کمتر از ۱۰ میلیآمپر نیازمند بازخورد فوری به تیم جراحی و ارزیابی مجدد یا تنظیم مسیر پین است.
ریسکها:
تمرکز پایش: TcMEP و EMG.
ارزیابی مجدد پس از قرار دادن ایمپلنت: پس از قرار دادن قفسه، نظارت را تکرار کنید. موقعیت تنها زمانی قابل قبول است که هیچ کاهش واضحی در امواج نظارتی مشاهده نشود.
ریسکها: فشردگی بیش از حد که منجر به کشیدگی ریشههای عصبی یا تنش بیش از حد بر روی کودا اکوینا میشود.
تمرکز پایش: پایش MEP و SSEP را ادامه دهید و از کاهش یا اصلاح بیش از حد جلوگیری کنید.
ارزیابی کامل SSEP، MEP و EMG را تکرار کرده و یافتهها را با مقادیر پایه مقایسه کنید.
بستن زخم تنها پس از آن انجام شود که شکلموجهای دوطرفه بدون کاهش قابل توجهی پایدار باقی ماندهاند.
در پایان روش جراحی:
یافته: تفریقهای پراکنده و متناوب الکترومیوگرافی.
پاسخ: هشدار شفاهی دهید، مشاهده دقیق را ادامه دهید و جراحی را با پایش روند تغییرات ادامه دهید.
یافته: فعالیت انبوه یا انفجاری الکترومیوگرافی، یا افزایش خفیف زمان تأخیر پاسخ حسی برانگیخته.
پاسخ: منیور جراحی محلی را متوقف کنید، ریترکتور یا ابزار را تنظیم کنید و ارزیابی پایش را تکرار نمایید.
یافته: کاهش دامنه SSEP حداقل ۵۰ درصد یا کاهش دامنه MEP حداقل ۸۰ درصد یا از بین رفتن کامل پاسخ.
پاسخ:
فشار شکمی در وضعیت خوابیده روی شکم ممکن است بازگشت وریدی را مختل کرده و به انسداد وریدی عصبهای دماسبی منجر شود. بنابراین، پایهسنجی اولیه را پس از تنظیم وضعیت بیمار مجدداً بررسی کنید.
از دریل بهصورت متناوب استفاده کنید و در صورت لزوم برای کاهش اثرات الکترومیوگرافی ناشی از گرما و لرزش، خنککنندگی با آب را اعمال نمایید.
بیهوشی عمیق در حین جراحی باید بهطور قاطع اجتناب شود، زیرا ممکن است منجر به کاهش خطاً در دامنههای MEP یا SSEP گردد.
در صورت شناسایی ناهنجاری، جراح و بیهوشیگر باید بلافاصله مطلع شوند و اقدامات اصلاحی ظرف سه دقیقه آغاز شود.
هستهٔ نظارت عصبی در حین ادغام و رفع فشار کمری L4-L5، نظارت مداوم با SSEP اندام تحتانی، MEP کمری-خاجی و EMG آزاد است، با تأکید ویژه بر حفاظت از ریشههای عصبی L4 و L5 و کائودا اکوینا.
وقتی این روش نظارتی با TIVA ترکیب شود، پس از قرار دادن بیمار در وضعیت سُرخرهای، پایهسنجی مجدداً بررسی شود و در صورت مشاهدهٔ ناهنجاریها، مداخلات تدریجی و سریع انجام گیرد؛ هدف از این استراتژی کاهش خطر آسیب به ریشههای عصبی و کودا اکوینا و جلوگیری از ضعف اندام تحتانی، بیحسی و اختلال در عملکرد روده یا مثانه پس از جراحی است.
Copyright © NCC Medical Co., Ltd. - سیاست حریم خصوصی